Gaan we op de valreep onze eerste mannelijke sollicitant mogen verwelkomen? Het ziet er goed uit. Stevige kerel met een passie voor Bollywood-films. De Nic Balthazar van Antwerpen. Mooie zonnebril op zijn glanzend voorhoofd. Misschien raakt die openstaande vacature bij de bewakingsdienst nog ingevuld, halen we meteen de Tuymans van de Vlaamse Letteren in huis.
Ietwat verlegen wel, durft niet meteen mijn kantoor binnenkomen. Hoewel hij vlot mijn assistentes van de nodige vleierij voorziet. Altijd goed, wat gegiechel op de werkvloer. Hij waagt toch de stap. Of hij zijn verhaal thuis mag uitschrijven en via mail posten? Een doordachte werkwijze, daar houden we wel van. We houden onze inbox in het oog.
De mannelijke bevolking haalt wat schade in. Meteen al een tweede kandidaat van het sterke geslacht. Hij zal zich moeten haasten. Om 17u zit de werkdag er op.
Ligt het aan Antwerpen? Waarom deponeren klanten verhalen over witwaspraktijken in mijn vakje? Wij zijn een respectabel bedrijf.
Akkoord, het ziet er wat louche uit. Een donkere ingang, een gammele trap, een lift met een eigen willetje, rottend fruit in de mand en stapels buitenlands kleingeld op tafel maar dat maakt ons nog geen fraudeurs.
Wit papier waarop we de werkelijkheid vervalsen. Dat is onze koopwaar.
Nog een half uur voor de deadline. Wie alsnog in de prijzen wil vallen, moet zich haasten.
Allemaal vrouwen die zich aanmelden. Prima is dat. Maar wat afwisseling kan geen kwaad. Al was het maar om de vuilniszak buiten te zetten en een kijkje te nemen in kamer 101.
Vreemd dat zoveel aspiranten tot het mooie geslacht behoren en hoe weinig die aan bod komen in het professioneel circuit. Als ze al eens een schrijver nodig hebben op televisie dan liefst een man. Om de koers te bespreken.
En als het echt moet, halen ze Kristien Hemmerechts nog eens uit de kast. Maar dan kunnen we nog moeilijk spreken van het mooie geslacht.
Een viriele kerel kunnen we wel gebruiken. Een nieuwe Bukowski, of een Norman Mailer. Onze kantoren hebben een rook en drinkverbod maar voor de juiste kandidaat knijpen we wel een oogje dicht.
Wat niet wegneemt dat de vrouwen welkom blijven. Van harte zelfs.
Niet alleen de jeugd waagt zich aan de schrijftafel. Ook de iets oudere bevolking heeft de weg naar ons bedrijf gevonden. Ze zijn wel wat verward, blijven maar doorvragen over Het Hotel. Dat was vorig jaar. Tijdens de eerste grote verbouwingen hadden we Nopel ondergebracht in het Hilton – van economische crisis was toen duidelijk nog geen sprake.
Kranig dametje, onze nieuwe kandidaat. Praatgraag en leergierig ook. Heeft wat last van de lichtinval. We wachten al een tijdje op de nieuwe overgordijnen. Dat zullen de overburen ook op prijs stellen. Kijken we niet langer binnen in hun slaapkamer.
De eerste kandidatuur ligt op mijn bureau. Dat meisje heeft talent. Ze vergist zich evenwel in mijn dagdromen: ik hou niet van basket. Maar voor de rest een goeie kanshebber.
De cafetaria is nog in aanbouw maar we hebben een goeie catering: de betere broodjeszaak om de hoek. Het koffie-probleem is opgelost. In een mum van tijd stond hier een gloednieuw toestel te pruttelen. Onze logistiek valt niet te onderschatten.
Staat hier plots een fotograaf in mijn bureau. Misschien in opdracht van de binnenhuisarchitect maar het kan evengoed een verdwaalde toerist zijn die zich in de Zoo waant. Hij heeft alvast zijn kinderen bij. Kunnen ze zich vergapen aan de typende aapjes. En maar wijzen en kiekjes nemen.
Onze vrouwelijke kandidate tokkelt dapper verder. Kan ook moeilijk anders met ons aantrekkelijk loonpakket.
Niemand durft een kijkje te nemen in kamer 101. Terecht. Het lawaai is oorverdovend.
De eerste selectie is alvast gemaakt. Het oorspronkelijke bestand is uitgedund tot één enkel meisje dat naarstig op een klavier tokkelt.
We bieden onze kandidaten best wat inspiratiebronnen aan, naast de gewone schrijfbenodigdheden als koffie, rode pennen en Gitanes voor de doorwinterde auteurs.
Zo hebben we een meditatieruimte, inclusief bidmatje voor de religieuze zielen, een dakterras met grasperkje voor de zonnebaders, een sanitaire ruimte om het zweet van het voorhoofd te wassen en wat dromerige vakantiekiekjes van vorige werknemers.
Om over het gebrul in kamer 101 maar te zwijgen. Maar daarover later meer.
Een bemoeizieke vrouw kwam net mijn kantoor binnengewalst. Ik heb dringend een secretaresse nodig die als buffer kan dienen. En een telefoon die werkt, zodat ik de bewaking kan bellen. Zomaar komen binnenvallen met een lijst impertinente vragen.
Waar is de laatste letter van uw bedrijfsnaam naartoe? (printer stuk)
Waarvoor is de vloerbedekking kapot? (zomaar, omdat wij gaten in de vloer decoratief vinden)
Moet u hier tot vijf uur zitten? (dat heet werken mevrouw)
Wat een lef. Ze is ondertussen alweer vertrokken. Maar best ook.
Gelukkig houdt onze eerste kandidate het vol. We zijn dankbaar voor zoveel werkkracht. Dergelijke sollicitanten zijn altijd welkom.
We hebben dringend personeel nodig. Bekwaam personeel als het even kan. De kuisvrouw is niet komen opdagen en koffiedame Hedwig is er in geslaagd om de koffiekan aan diggelen te gooien. Dus zoeken we nieuwe krachten.
Een profiel is voorlopig niet voorhanden. Normaal kijkt de personeelsdienst daarvoor, maar ook die zijn onderbemand. Toch dit: de kandidaten beschikken best over enige schrijflust en een goed observatievermorgen.
Aha! De inkt is nog niet droog of daar zijn de eerste kandidaten al. Het enthousiasme druipt er niet meteen van, maar we zijn vergevingsgezind. Klamme handjes en onwennigheid horen bij elke sollicitatie.
Dra zullen de eerste ingevulde sollicitatiebrieven in mijn postvakje belanden. Als we een koerier vinden tenminste.
Research is noodzakelijk. We moeten onze positie op de markt bepalen. Naar de concurrentie peilen. We zijn immers een ernstig, solvabel bedrijf.
We zitten midden in een hype van publiek schrijven. Schrijvers wensen tegenwoordig van heel dichtbij kennis te maken met hun clientèle.
Anne Provoost en Herman Brusselmans nemen binnenkort hun intrek in het Centraal Station alwaar ze samen met twee andere schrijvers een stationsroman uit hun pen zullen schudden. Later wordt die dan aan de reizigers aanboden voor een symbolische euro.
Alain De Botton zit tegenwoordig open en bloot te schrijven op de luchthaven van Heathrow. Hij laat zijn alziend oog op de reizigers neerdalen en hoopt daar inspiratie uit te puren. Hoogstwaarschijnlijk weet hij er ook zijn bankrekening mee te vullen.
Onlangs bekende jong talent Joost Vandecasteele dat hij de McDonalds als schrijfstek gebruikt. Daar liggen de gruwelscènes voor het rapen. Het is hem ook een beetje aan te zien natuurlijk.
Laat die literaire raamprostitutie maar floreren. Wij bieden onze klanten tenminste onderdak aan. En koffie uit plastic bekers. Enigszins beschut en met het nodige comfort kunt u hier bij ons aan de slag.
Kom gerust langs op de tweede verdieping en solliciteer bij de directeur. Loon bespreekbaar, bonuspakketten voor ijverige aspirant-schrijvers behoren tot de mogelijkheden.
Ik zie jullie zondag 30 augustus, vanaf 11u in mijn kantoor.
Vleminckstraat 18, 2000 Antwerpen
