Creatief Schrijven is het aanspreekpunt voor iedereen die schrijven gewoonweg niet laten kan.
anneke hangt in ogen
wanneer haar rokje uitvalt
voor de jager
vreselijk hard schrijft zij
haar huid in zijn kleren,
te hard voor een kind dat acht heet
nu is ze zichzelf spijtig in zijn ogen
de bolle zieke dromenspiegel
het litteken dat zij verzint
@ Tom Veys
Sommige directeurs verdwijnen met de noorderzon, strijken een mooie ontslagpremie op en genieten van het ondergaande zonnetje, ergens diep in het Zuiden. Ze veranderen in veelbesproken figuren die terugblikken op een indrukwekkende carrière. Het vroegere netwerk zakt geregeld af om de beste fles wijn te kraken en herinneringen op te halen. Het goede leven lacht hen toe.
De directeur van Nopel verging het enigszins anders. De handdruk was gemeend, maar verre van goud. Terugblikken op een bloeiende carrière was ook niet aan hem besteed, want ’s avonds nam hij de trein naar Roeselare waar hij de zon, samen met zijn toekomstplannen, zag zakken onder de horizon. De laatste slok van de fles wijn die al twee weken op de tafel stond, smaakte zuur.
Het personeel dat hij wou aanwerven, werd bekroond, hij werd een onbesproken figuur.
Het kan verkeren.
Daarom: Creatief Schrijven wil bij deze de directeur in hoogsteigen persoon danken.
Roderik Six, je was onze gedroomde directeur. We lezen je elke dag met een brede glimlach op onze lippen.
De petitie voor je terugkeer doet zijn ronde. Hopelijk tot gauw.
gisteren is de deur
van zijn geheugen
in het slot gevallen
hij geeft de boeken
water
doet de kat
een dasje om
houdt zijn koffiekopje op
zingt
@ Nelleke Lamme-Den Boer
In Watou werd er geschreven, hier worden enkele woordelijke verwennerijen prijsgegeven.
Toegegeven, het is een liefdesbriefschrijver van het moeilijkere soort. Je herkent ze niet meteen. Bovendien zijn er subtypes te onderscheiden. Moeilijk dus om in te schatten hoe je dit type over de streep trekt. Hoe zou zijn of haar liefdeskreet klinken? Is die literair verantwoord? Publiceerbaar? Ja, maar hoe krijg je deze schrijver dan zo ver?
Kenmerkend aan dit type briefschrijvers is dat je het risico loopt om hoe dan ook iets fouts te zeggen. Je herkent ze pas als je de angel al gestoken hebt waar hij niet moet zitten.
Type 2a bladert gretig door een 1001liefdesboek. Alsof het boek de Kamasutra is, en ‘1001 liefdes’ het ultieme recept voor het langdurende orgasme prijsgeeft. Zo vinden anderen dus een lief, en zo houden ze dat lief….
Het boek klapt dicht als je vraagt of hij of zij zich geroepen voelt om zelf een brief te schrijven, pen en papier in de aanslag.Type 2a gaat ervandoor, nog voor je de angel vakkundig hebt kunnen verwijderen.
Je hoopt wel dat hij of zij een flyertje heeft meegenomen. Een liefdesbrief is misschien dé uit te spelen troef om het toekomstige lief aan de haak te slaan.
Type 2b luistert geïnteresseerd als je duidelijk maakt dat ‘Creatief Schrijven op zoek is naar 1001 liefdesbrieven van 1001 verschillende auteurs… We hebben er al 611, 612 als jij er ook één schrijft.’
Onmogelijk, dit subtype zou geen type 2 zijn als er wel een lief in het spel was. ‘Ja maar, je hoeft geen lief te hebben… De liefde is ten slotte overal: je kunt ook een liefdesbrief schrijven aan hond, kat, bakker, postbode, stad, grootmoeder, kleinkind…’
Schrale troostprijs, vindt type 2b. Dat kan ontroerend zijn, maar het blijft wel een flauw afkooksel van het betere werk. De angel is weg, maar het gif zit er nog. Type 2b behandel je beter met zorg, net als 2a.
Uitweiden over de restcategorie van dit type, leidt nergens naar, omdat je de kans niet krijgt om ze te leren kennen. Deze categorie is je te snel af, ze lopen je gewoon voorbij.
Bewijs dat type 2 toch liefdesbrieven schrijft: zie www.1001liefdes.be.
Volgende keer: De liefdesbriefschrijver, type 3
‘Na tien jaar is het zot er wel vanaf’
“Journalist Geert Van der Speeten was in De Standaard iets te welwillend wanneer hij zijn stuk kopte: De zomer van Watou Light. Het Blauwhuys met curator Peter Verhelst stak met kop en schouders boven de rest uit. Vooral omdat de rest meestal, op enkele uitschieters na, helaas plastisch ondermaats was.
De echte poëzieliefhebber kwam er in deze nulversie tamelijk bekaaid vanaf. Gedichten op enkele witte ballonnen in een zwarte kelder, tja. Ik heb dat bij een poëzieproject in een lagere school wel eens origineler weten doen.
Oja, er was ook een heel boeiende, vakkundige documentaire over de Zuid-Afrikaanse dichteres Ingrid Jonker. Maar weggestopt in een onooglijk kamertje met drie, euh nee, twee stoelen, de derde was stuk. Alsof de organisatie er alles wou aan doen om toch maar hun sterkste poëtische troef niet uit te spelen?! Begrijpe wie kan.
Maar een Landgoed Karel van Yedeghem tot de nokken toe gevuld met gretige dichters. Dat geeft vonken! Zeker wanneer zo’n verzameling ‘woordenaars’(M/V) de vonken laat knetteren tijdens de heetste dagen van 2009, tja dan…. is er aan uitslaande brandjes natuurlijk geen gebrek.
Ik heb het dus wel over literaire woorduitbarstingen, he! Want, sorry folks, echte lijf aan lijf gevechten heeft dat niet opgeleverd. Wel kwam het tijdens feedbacksessies tot knappe woordduels, pientere inzichten, passionele letteringrepen, verhelderende analyses, intelligente variantes…
Allemaal voor het goede, wat zeg ik, het beste doel: elk gedicht nog sterker, nog heviger, nog gelaagder, nog origineler maken.
Maar eerst moest er dus wel geschreven worden. In het zwembad, bij de eendjes, in de schaduw van een kippenhok of een uitgebrande haard, op grasvelden in het witste licht, ’s nachts bij een glas wijn… overal kon je zuchtende, zwetende, kreunende, kermende dichters treffen, de pen in alerte aanslag op zoek naar Het Juiste Woord. Ja, dat woordenboek was ook voorhanden, zoals vele andere. Maar iedereen werd uitgedaagd eerder op zoek te gaan naar het nog betere woord, het eigen woord, het best mogelijke woord. En die zo te combineren dat er woordduetten, woordstelsels, literaire firmamentjes gaan glanzen zoals niemand het nog nooit heeft gezien.
Dan pas mocht er even met een tevreden vermoeid lachje achterover geleund worden. Maar niet voor lang, daar komt al een nieuwe schrijfopdracht aan. Etc. En al viel deze eerste post-Mandelinck-editie van Watou in plastisch opzicht als te licht uit, het belette geenszins de dichters om er knap werk te schrijven.
Waarvoor iedereen felicitaties verdient.”
Daniel Billiet
(docent creatief schrijven in Watou 2009)
Daniel Billiet in volle actie
De volgende keer: Het bewijs
Je herkent ze van ver.
Ze lopen pink in pink. Of als je goed kijkt: ze zweven pink in pink.
Ze zijn nog niet zo lang samen. Komen voor het eerst als koppel op straat.
Ze stràlen.
Tegelijk stoppen ze bij het standje van 1001 liefdes. De verliefdheid heeft hen goed te pakken. Ze kleurt minstens even rood als het tafelkleed van het standje, de krukjes, de panelen.
Je laat hen even rondkijken. Geniet van mooie tafereeltjes:
Hij leest in boek 1, zij in boek 5.
Hij toont haar een ‘hier-oh-zo’n-schoontje’, zij leest een kortje hardop voor.
Het laatste woord kleeft glimlachend op haar mond. Hij antwoordt niet meteen.
Haar ogen zoeken bevestiging.
‘Wat zouden wij graag een mooie liefdesbrief van jullie krijgen.’
Een binnenkopper. Het koppeltje is je erg dankbaar. Je geeft ze een extra kans om hun liefde te uiten. Anderen te laten delen in hun geluk. Het kan niet op.
Zoek op www.1001liefdes.be naar het bewijs.
Hint: de 54ste ster op pagina 2 rechts bovenaan beginnen…
Volgende keer: De liefdesbriefschrijver, type 2
‘Dan moet je wel een lief hebben hé’.
Watou eindigde eergisteren, de cursus ‘Dichter bij kunst’ in Watou een tijdje geleden. An Van Dessel, hoe was het daar eigenlijk?
“Het ging al jaren zo.
De poëziezomer van Watou had zoveel fraais aan woord en beeld te bieden dat Creatief Schrijven niet anders kon dan in haar schaduw een poëziecursus neerplanten. Maar zoals wel meer gebeurt met ouders en kinderen keerden de rollen langzaam, maar onherroepelijk om. De schrijfcursus werd sterker, de deelnemers hongeriger, de docent en de potloden geslepener. Schrijfselen kropen uit de modder het grensland op en groeiden uit tot volwassen gedichten.
Anno 2009 staat de poëziecursus in Watou als een boom. Het dorpje legt er zich voorzichtig omheen. Haar pogingen tot beeldende kunst verdwijnen in de schaduw van de creaties die op het Landgoed van Karel van Yedeghem uit de pennen vloeien.
Het roer mag dan in handen zijn van een begenadigd schrijfdocent * die perfect het evenwicht weet te bewaren tussen gul aanmoedigen en bemesten en gretig dode takken wegsnoeien, uiteindelijk is het de drive van de groep die bepaalt welke schrijfwind waait. Wie zichzelf al meermaals een Watouse poëziecursus cadeau deed, kan vergelijken. Met de opwarming van de aarde stijgt ook de kwaliteit van de schrijfcursus naar ongeziene hoogte.
Ieder jaar zakken zelfs zielsgenoten uit het noordelijkste Nederland naar het grensland af. Mede ook voor de kookkunsten van Tine en Karlien die een niet te evenaren zorgzaamheid aan elke schrijfdag leggen, maar op de eerste plaats voor vorm en inhoud van de cursus.
Want wie goed wil schrijven kan naar Watou.
Maar wie beter wil schrijven moét naar Watou.
En wie het beste uit de eigen pen wil halen schrijft zich gisteren in voor de editie 2010. Na mij.
Een van de aanwezigen die gelijk had,
Ann Van Dessel
* Daniel Billiet, om geen namen te noemen”