De medewerkers van Creatief Schrijven gingen samen een dagje naar Brugge. Niet om de toerist uit te hangen, maar om keihard te werken. We fietsten door de stad en bezochten alle locaties waar we op 28 augustus een activiteit organiseren. Laat het slotfeest van 1001 Liefdes maar komen! We zijn er bijna klaar voor! Hopelijk jij ook?!
De stadshallen – reusachtig groot en nu nog zo kaal. “Aha, daar komt dan het podium voor de prijsuitreiking en hier de tafeltjes voor de feedback.”
Boekhandel De Raaklijn. “Wow, wat een prachtige ruimte voor de tentoonstelling! Maar we zullen hier wel pijlen moeten hangen.”
Wij willen ook wel zo’n prachtig park als eerbetoon als we dood zijn!
Tapijten om je op neer te vleien, boeken en literaire verrassingen in dit park op 28 augustus.
“Prachtig!” De hele reeks van 1001 Liefdes in de etalage van de Brugse boekhandel. “Zouden ze lukraak gekozen hebben op welke bladzijden het boek open ligt?” Alle voorbijgangers kunnen genieten van de mooie teksten van Yuva Vande Putte en Fiorella Norens (Boek 8).
Achter de Brugse boekhandel ligt een prachtige tuin en daarachter…
het koetshuis waar o.a. Peter Verhelst en Oscar Van den Boogaard voorlezen. Wees gerust, hier ruimen we nog op!
![karlien]](http://blog.creatiefschrijven.be/wp-content/uploads/2010/08/karlien.JPG)
“Ik zou de selectie van de publieksjury allemaal zo naast elkaar zetten.” Curator Cathérine Lommée wikt en weegt.
“Goed idee”, volgens onze man in Brugge, Dirk Hallaert “en dan laten afdrukken bij een bedrijfje dat ook planafdrukken maakt.”
![destip [640x480]](http://blog.creatiefschrijven.be/wp-content/uploads/2010/06/destip-640x4801.jpg)
In het programma De Stip lanceerden we de volgende oproep: “Nog 200 liefdesbrieven gezocht voor de laatste boeken uit de reeks 1001 Liefdes.” Vandaag trokken we met de recente oogst naar boekhandel De Groene Waterman. Schrijfster Annelies Verbeke opende de omslagen en liet zich verrassen door de passionele gevoelens en de eerlijke kijk van jonge kinderen. Ze ergerde zich aan de taalfouten in sommige brieven en knapte ook af op weerelementen zoals hemelsblauw of zonnegeel. De reportage is binnenkort te zien in De Stip op VTM.
Die ochtend op kantoor
‘Geen over het hoofd geziene dt-fouten deze keer?’
‘Staan de juiste fotootjes wel bij de juiste mensen?’
‘Tom Naegels schreef dus liefdesbrieven met Saskia De Coster, laten we ze dan niet beter naar elkaar kijken?’
‘De brochure ziet er echt wel hip uit, de Albino’s hebben zichzelf overtroffen.’
‘Kun je het zwart op de achterkant nog omzetten naar het stadsbeeld, alsjeblief?’
‘Uitgeverij Marken zal er ook bij zijn, niet vergeten toe te voegen op pagina 8…’
‘Die komma laatste paragraaf op pagina 6 moet een punt zijn. En dan een hoofdletter.’
‘Kun je in het schema met donker- en lichtrood werken? Ook zo voor het oranje graag.’
‘Zijn de tekstjes van Jeugd en Poëzie er al?”
‘Ja, dé columnschrijver doet ook mee.’
‘Zo’n zwaar bestand kan niet per mail verstuurd worden, hoe krijgen we de pdf dan wel bij de drukker?’
‘Wanneer willen ze de pdf?’
‘Klaar.’
‘Deadline gehaald.’
‘Champagne!’
De programmabrochure van het slotfeest van 1001 Liefdes is in druk!
Een vlieg wou ik zijn. Een vlieg die over de schouder meekeek naar de fax die net binnenrolde.
Honderd vliegen wou ik zijn. Honderd vliegen die op 100 verschillende plaatsen 100 ‘administratieve assistentes’ vergezelden in hun kantoor.
Een vlieg voor één dag. Maar niet zomaar een dag. Neen, 15 april. De derde donderdag van de maand april: Secretaressedag.
Administratieve assistentes moeten in de bloemetjes gezet worden op de derde donderdag van april. Maar niet met een ordinair bloemetje, neen.
Wel met een liefdesbrief.
Niet zomaar een liefdesbrief, neen.
Wel met een handgeschreven brief.
Of een handgeschreven liefdesfax, zo je wil…
Honderd administratieve assistentes werden op 15 april door 1001 Liefdes in de bloemen gezet met een handgeschreven liefdesfax.
Zoek op www.1001liefdes.be naar ‘Secretaressedag’.
Had jij ook een vlieg willen zijn?
Liefdesbrief van 85.000 euro
“Liefste Gunilla,” schreef John F. Kennedy meer dan 50 jaar geleden aan een Zweedse schone. Hij was 36, zij 21. Hij herhaalde deze woorden nog minstens tien keer.
De president werd Gunilla afgenomen. Tot twee keer toe. Hij trouwde met Jacqueline Bouvier, niet met haar. Hij werd vermoord. De liefde tussen John en Gunilla was groot en vurig geweest. Én stiekem.
“Dat stiekeme hoeft niet meer”, dacht Gunilla, en ze bood de liefdesbrieven te koop aan op internet. Ze werd er prompt 85.000 euro beter van. Haar redenering: “Brieven kunnen ze me afnemen, maar mijn herinneringen niet”.
Wie doet het John F. Kennedy na? Verwen je lief (of niet-lief) met je duurste liefdeswoorden. Je weet maar nooit wie er nog rijk van kan worden?
Post je liefdesbrief op www.1001liefdes.be. Boeken 9, 10 en 11 raken er – rijkelijk – door gevuld.
“Grote smurf, is ‘t nog ver naar 1001?”
“Neen, Smurfin, het is nog maar zes maanden ver.”
“Maar, Grote Smurf, hoe ver is dat dan, zes maanden?”
“Dat is nog tot 28 augustus. Dan vieren we de 1001 in Brugge. Zaterdag 28 augustus, dat is heel erg dichtbij, Smurfin.”
“Maar Grote Smurf, hoe ver is het dan tot Brugge?”
“Smurfin, dat is helemaal niet zo ver. En vergeet het niet, maar liefst 1001 liefdes lokken je naar Brugge”.
“Grote Smurf, hoe ver is het nog tot 1001 liefdes?”
“Wel, dat is nog precies 273 liefdesbrieven ver.”
“En is dat ver, Grote Smurf?”
“Ja, dat is nog hééééééél ver.”
Breng 1001 liefdes dichterbij en post nog vandaag een brief op www.1001liefdes.be.
Doe het nu, want 28 augustus is akelig dichtbij.
Het is druk op de Boekenbeurs. Je raakt er maar schuifelend doorheen.
Nadat ik een tijdje achter een gigantische groene kikker aanschuif, word ik plotseling in de arm geknepen. Ik kijk om, verwacht een bekende te zien. Een oudere man zwaait met een badge:
“Diefstalpreventie meneer. Waar hebt u die boeken gekocht?” Hij blijft mijn onderarm vasthouden. In mijn linkerhand heb ik een stapel bundels vast, de nieuwste uitgave van 1001 Liefdes waarin bekende en minder bekende mensen hun liefde verklaren. Het magische deel zeven alweer, met pittige liefdesbrieven van ondermeer Saskia De Coster, Tom Naegels en ondergetekende.
“Niet gekocht, gekregen.” Zijn gezicht wordt er niet vrolijker op. Ik begrijp in navolging van Jozef K dat dit antwoord mijn zaak niet vooruit helpt. Ik zou het kunnen uitleggen maar verkies de aanval en toon hem op mijn beurt mijn persbandje. Het werkt: het machtsevenwicht is hersteld, dankzij een simpel plastic bandje. De man laat mijn arm los.
“Ik blog voor Creatief Schrijven. Het wel en wee op de boekenbeurs, weet u wel?”
“Natuurlijk meneer. Volgt u me even, dan geef ik u een zakje, anders zullen ze u blijven lastigvallen.” Dat willen we inderdaad niet. Toch niet door kleine grijsaardjes. Hij sommeert een kassa-jongen en ik krijg een mooi transparant draagtasje. Best handig. Had ik direct moeten vragen.
Het verhoogde veiligheidsgevoel doet deugd. Boeken steel je niet.
Je streelt ze.
(c) Roderik Six
Exclusief is een groot woord. Iedereen past er blijkbaar in.
Tien kilometer voor de Kennedytunnel staat er al een gezellige file richting Bouwcentrum. Daarna volgt een leuke speurtocht naar een parkeerplaatsje in de wijken rond het Bouwcentrum. Drie uur heeft de avontuurlijke rit geduurd, mevrouw Gps had het berekend op de helft. Openbaar vervoer, natuurlijk, graag, direct, zonder verwijl, we doen niets liever maar hoe moeten we ’s nachts in godsnaam terug raken?
Collega’s hadden me toegefluisterd dat zo een vooropening veel leuker is dan de gewone dagen waarop het plebs mag komen. Meer plaats, lekkere hapjes en drankjes, tijd en ruimte zat om in de boeken te snuisteren, kortom ideaal voor de bedaarde liefhebber.
In werkelijkheid durft dat al eens tegenvallen. Omdat iedereen tegenwoordig BV en VIP en schrijver is, mag je ook vandaag gewoon aanschuiven. En omdat de meesten aanhoudend in hun glas turen, botst gans bekend Vlaanderen tegen mijn borst om dan verongelijkt omhoog te kijken en binnensmonds een excuus te mompelen.
Rest ons niks beter dan zelf een glas en een fles te pakken en rond te struinen, minzaam knikkend tegen elke BV die ons denkt te herkennen. You can be a star, it ain’t hard. Af en toe zien we tussen de menigte een boek liggen.
Bij Van Halewyck zeggen we even gedag aan de immer beminnelijke dichters David Troch en Sylvie Marie. Hier is het rustiger – nogal veel literaire uitgaven, dat helpt.
Debutante Annette Pas vervoegt ons en we raken in een boeiend gesprek verwikkeld over het onuitgesproken klassensysteem in Engeland. Elke bevolkingslaag beschikt er over een eigen idioom, eigen pubs, eigen places to be en de kastenscheiding wordt stilzwijgend maar rigoureus toegepast. Verbazingwekkend voor een land dat de mond vol heeft over vrijheid en westerse idealen. Dan toch liever dit feestje waarop iedereen zonder onderscheiding met een vedett in de hand rondzwalpt en elkaar halfzat aanklampt.
Op de stand van Creatief Schrijven is het kissability troef. Hun liefdeselixir lost de tongen en we proppen ons vol gummylippen.
Ze beschikken er over een ingenieuze machine die alle romantische werk in jouw plaats verricht. Je hoeft maar naar een scherm te staren en de zoetgevooisde woorden komen je in de mond gevlogen. Zelf zie ik er uit als een stamelende Frankenstein – technologie kan niet alles oplossen. Gelukkig is het morgen Halloween.
(c) Roderik Six
“Dat zijn jouw zaken niet”
Openlijk bekennen ze kleur, maar ze geven zich niet bloot. En dat doen ze met klem. Ze zullen niets onthullen, maar de stelligheid waarmee ze poneren ‘dat het je zaken niet zijn’, spreekt boekdelen.
Tenminste … Dat denk ik, want ik heb er het raden naar.
Ik fantaseer me te pletter over dit type liefdesbriefschrijver.
Googelen zij op ‘1001 standjes’ – om dan bij even zoveel liefdes uit te komen – ?
Worden ze wild van liefdesverklaringen op het randje?
Of moet het voor hen over dat randje gaan?
Gaan ze op papier veel verder dan dat ze ooit zouden gaan?
En waar ligt het randje van gedurfde sfeermakerij?
Het lijkt mij dansen op een slappe koord.
Stuurt dit type zijn of haar (er zullen evengoed vrouwen tussen zitten, ja toch?) brief überhaupt op? Naar wie? Een vurige vlam, een ouwe getrouwe?
Wie laat zich verleiden door pikante verleidelijkheden, aangeboden op een banaal blaadje papier?
Belanden de brieven in een doos onder bed?
Vormt het een leidraad in een gewaagd liefdesspel?
Kan men de spanningsboog van het schrijven repliceren tijdens de daad?
En hoe vaak lukt dat dan?
Ik heb er het raden naar. Maar intrigerend is het wel.
Vind jij dat ook?
Op www.1001liefdes.be tref je brieven van het bravere stoutere soort.
Die van een klasse hoger lees je er niet.
Natuurlijk niet, want dat zijn ook jouw zaken niet!
Volgende keer: De liefdesbriefschrijver, type 5
“Ja, ik wil”
