Sommige directeurs verdwijnen met de noorderzon, strijken een mooie ontslagpremie op en genieten van het ondergaande zonnetje, ergens diep in het Zuiden. Ze veranderen in veelbesproken figuren die terugblikken op een indrukwekkende carrière. Het vroegere netwerk zakt geregeld af om de beste fles wijn te kraken en herinneringen op te halen. Het goede leven lacht hen toe.
De directeur van Nopel verging het enigszins anders. De handdruk was gemeend, maar verre van goud. Terugblikken op een bloeiende carrière was ook niet aan hem besteed, want ’s avonds nam hij de trein naar Roeselare waar hij de zon, samen met zijn toekomstplannen, zag zakken onder de horizon. De laatste slok van de fles wijn die al twee weken op de tafel stond, smaakte zuur.
Het personeel dat hij wou aanwerven, werd bekroond, hij werd een onbesproken figuur.
Het kan verkeren.
Daarom: Creatief Schrijven wil bij deze de directeur in hoogsteigen persoon danken.
Roderik Six, je was onze gedroomde directeur. We lezen je elke dag met een brede glimlach op onze lippen.
De petitie voor je terugkeer doet zijn ronde. Hopelijk tot gauw.
Allemaal vrouwen die zich aanmelden. Prima is dat. Maar wat afwisseling kan geen kwaad. Al was het maar om de vuilniszak buiten te zetten en een kijkje te nemen in kamer 101.
Vreemd dat zoveel aspiranten tot het mooie geslacht behoren en hoe weinig die aan bod komen in het professioneel circuit. Als ze al eens een schrijver nodig hebben op televisie dan liefst een man. Om de koers te bespreken.
En als het echt moet, halen ze Kristien Hemmerechts nog eens uit de kast. Maar dan kunnen we nog moeilijk spreken van het mooie geslacht.
Een viriele kerel kunnen we wel gebruiken. Een nieuwe Bukowski, of een Norman Mailer. Onze kantoren hebben een rook en drinkverbod maar voor de juiste kandidaat knijpen we wel een oogje dicht.
Wat niet wegneemt dat de vrouwen welkom blijven. Van harte zelfs.
Niet alleen de jeugd waagt zich aan de schrijftafel. Ook de iets oudere bevolking heeft de weg naar ons bedrijf gevonden. Ze zijn wel wat verward, blijven maar doorvragen over Het Hotel. Dat was vorig jaar. Tijdens de eerste grote verbouwingen hadden we Nopel ondergebracht in het Hilton – van economische crisis was toen duidelijk nog geen sprake.
Kranig dametje, onze nieuwe kandidaat. Praatgraag en leergierig ook. Heeft wat last van de lichtinval. We wachten al een tijdje op de nieuwe overgordijnen. Dat zullen de overburen ook op prijs stellen. Kijken we niet langer binnen in hun slaapkamer.
De eerste kandidatuur ligt op mijn bureau. Dat meisje heeft talent. Ze vergist zich evenwel in mijn dagdromen: ik hou niet van basket. Maar voor de rest een goeie kanshebber.
De cafetaria is nog in aanbouw maar we hebben een goeie catering: de betere broodjeszaak om de hoek. Het koffie-probleem is opgelost. In een mum van tijd stond hier een gloednieuw toestel te pruttelen. Onze logistiek valt niet te onderschatten.
Staat hier plots een fotograaf in mijn bureau. Misschien in opdracht van de binnenhuisarchitect maar het kan evengoed een verdwaalde toerist zijn die zich in de Zoo waant. Hij heeft alvast zijn kinderen bij. Kunnen ze zich vergapen aan de typende aapjes. En maar wijzen en kiekjes nemen.
Onze vrouwelijke kandidate tokkelt dapper verder. Kan ook moeilijk anders met ons aantrekkelijk loonpakket.
Niemand durft een kijkje te nemen in kamer 101. Terecht. Het lawaai is oorverdovend.
De eerste selectie is alvast gemaakt. Het oorspronkelijke bestand is uitgedund tot één enkel meisje dat naarstig op een klavier tokkelt.
We bieden onze kandidaten best wat inspiratiebronnen aan, naast de gewone schrijfbenodigdheden als koffie, rode pennen en Gitanes voor de doorwinterde auteurs.
Zo hebben we een meditatieruimte, inclusief bidmatje voor de religieuze zielen, een dakterras met grasperkje voor de zonnebaders, een sanitaire ruimte om het zweet van het voorhoofd te wassen en wat dromerige vakantiekiekjes van vorige werknemers.
Om over het gebrul in kamer 101 maar te zwijgen. Maar daarover later meer.
Een bemoeizieke vrouw kwam net mijn kantoor binnengewalst. Ik heb dringend een secretaresse nodig die als buffer kan dienen. En een telefoon die werkt, zodat ik de bewaking kan bellen. Zomaar komen binnenvallen met een lijst impertinente vragen.
Waar is de laatste letter van uw bedrijfsnaam naartoe? (printer stuk)
Waarvoor is de vloerbedekking kapot? (zomaar, omdat wij gaten in de vloer decoratief vinden)
Moet u hier tot vijf uur zitten? (dat heet werken mevrouw)
Wat een lef. Ze is ondertussen alweer vertrokken. Maar best ook.
Gelukkig houdt onze eerste kandidate het vol. We zijn dankbaar voor zoveel werkkracht. Dergelijke sollicitanten zijn altijd welkom.
Ik zie jullie zondag 30 augustus, vanaf 11u in mijn kantoor.
Vleminckstraat 18, 2000 Antwerpen
