Die ochtend op kantoor
‘Geen over het hoofd geziene dt-fouten deze keer?’
‘Staan de juiste fotootjes wel bij de juiste mensen?’
‘Tom Naegels schreef dus liefdesbrieven met Saskia De Coster, laten we ze dan niet beter naar elkaar kijken?’
‘De brochure ziet er echt wel hip uit, de Albino’s hebben zichzelf overtroffen.’
‘Kun je het zwart op de achterkant nog omzetten naar het stadsbeeld, alsjeblief?’
‘Uitgeverij Marken zal er ook bij zijn, niet vergeten toe te voegen op pagina 8…’
‘Die komma laatste paragraaf op pagina 6 moet een punt zijn. En dan een hoofdletter.’
‘Kun je in het schema met donker- en lichtrood werken? Ook zo voor het oranje graag.’
‘Zijn de tekstjes van Jeugd en Poëzie er al?”
‘Ja, dé columnschrijver doet ook mee.’
‘Zo’n zwaar bestand kan niet per mail verstuurd worden, hoe krijgen we de pdf dan wel bij de drukker?’
‘Wanneer willen ze de pdf?’
‘Klaar.’
‘Deadline gehaald.’
‘Champagne!’
De programmabrochure van het slotfeest van 1001 Liefdes is in druk!
Een vlieg wou ik zijn. Een vlieg die over de schouder meekeek naar de fax die net binnenrolde.
Honderd vliegen wou ik zijn. Honderd vliegen die op 100 verschillende plaatsen 100 ‘administratieve assistentes’ vergezelden in hun kantoor.
Een vlieg voor één dag. Maar niet zomaar een dag. Neen, 15 april. De derde donderdag van de maand april: Secretaressedag.
Administratieve assistentes moeten in de bloemetjes gezet worden op de derde donderdag van april. Maar niet met een ordinair bloemetje, neen.
Wel met een liefdesbrief.
Niet zomaar een liefdesbrief, neen.
Wel met een handgeschreven brief.
Of een handgeschreven liefdesfax, zo je wil…
Honderd administratieve assistentes werden op 15 april door 1001 Liefdes in de bloemen gezet met een handgeschreven liefdesfax.
Zoek op www.1001liefdes.be naar ‘Secretaressedag’.
Had jij ook een vlieg willen zijn?
Sommige directeurs verdwijnen met de noorderzon, strijken een mooie ontslagpremie op en genieten van het ondergaande zonnetje, ergens diep in het Zuiden. Ze veranderen in veelbesproken figuren die terugblikken op een indrukwekkende carrière. Het vroegere netwerk zakt geregeld af om de beste fles wijn te kraken en herinneringen op te halen. Het goede leven lacht hen toe.
De directeur van Nopel verging het enigszins anders. De handdruk was gemeend, maar verre van goud. Terugblikken op een bloeiende carrière was ook niet aan hem besteed, want ’s avonds nam hij de trein naar Roeselare waar hij de zon, samen met zijn toekomstplannen, zag zakken onder de horizon. De laatste slok van de fles wijn die al twee weken op de tafel stond, smaakte zuur.
Het personeel dat hij wou aanwerven, werd bekroond, hij werd een onbesproken figuur.
Het kan verkeren.
Daarom: Creatief Schrijven wil bij deze de directeur in hoogsteigen persoon danken.
Roderik Six, je was onze gedroomde directeur. We lezen je elke dag met een brede glimlach op onze lippen.
De petitie voor je terugkeer doet zijn ronde. Hopelijk tot gauw.
Gaan we op de valreep onze eerste mannelijke sollicitant mogen verwelkomen? Het ziet er goed uit. Stevige kerel met een passie voor Bollywood-films. De Nic Balthazar van Antwerpen. Mooie zonnebril op zijn glanzend voorhoofd. Misschien raakt die openstaande vacature bij de bewakingsdienst nog ingevuld, halen we meteen de Tuymans van de Vlaamse Letteren in huis.
Ietwat verlegen wel, durft niet meteen mijn kantoor binnenkomen. Hoewel hij vlot mijn assistentes van de nodige vleierij voorziet. Altijd goed, wat gegiechel op de werkvloer. Hij waagt toch de stap. Of hij zijn verhaal thuis mag uitschrijven en via mail posten? Een doordachte werkwijze, daar houden we wel van. We houden onze inbox in het oog.
De mannelijke bevolking haalt wat schade in. Meteen al een tweede kandidaat van het sterke geslacht. Hij zal zich moeten haasten. Om 17u zit de werkdag er op.
Ligt het aan Antwerpen? Waarom deponeren klanten verhalen over witwaspraktijken in mijn vakje? Wij zijn een respectabel bedrijf.
Akkoord, het ziet er wat louche uit. Een donkere ingang, een gammele trap, een lift met een eigen willetje, rottend fruit in de mand en stapels buitenlands kleingeld op tafel maar dat maakt ons nog geen fraudeurs.
Wit papier waarop we de werkelijkheid vervalsen. Dat is onze koopwaar.
Nog een half uur voor de deadline. Wie alsnog in de prijzen wil vallen, moet zich haasten.
Niet alleen de jeugd waagt zich aan de schrijftafel. Ook de iets oudere bevolking heeft de weg naar ons bedrijf gevonden. Ze zijn wel wat verward, blijven maar doorvragen over Het Hotel. Dat was vorig jaar. Tijdens de eerste grote verbouwingen hadden we Nopel ondergebracht in het Hilton – van economische crisis was toen duidelijk nog geen sprake.
Kranig dametje, onze nieuwe kandidaat. Praatgraag en leergierig ook. Heeft wat last van de lichtinval. We wachten al een tijdje op de nieuwe overgordijnen. Dat zullen de overburen ook op prijs stellen. Kijken we niet langer binnen in hun slaapkamer.
De eerste kandidatuur ligt op mijn bureau. Dat meisje heeft talent. Ze vergist zich evenwel in mijn dagdromen: ik hou niet van basket. Maar voor de rest een goeie kanshebber.
De cafetaria is nog in aanbouw maar we hebben een goeie catering: de betere broodjeszaak om de hoek. Het koffie-probleem is opgelost. In een mum van tijd stond hier een gloednieuw toestel te pruttelen. Onze logistiek valt niet te onderschatten.
Staat hier plots een fotograaf in mijn bureau. Misschien in opdracht van de binnenhuisarchitect maar het kan evengoed een verdwaalde toerist zijn die zich in de Zoo waant. Hij heeft alvast zijn kinderen bij. Kunnen ze zich vergapen aan de typende aapjes. En maar wijzen en kiekjes nemen.
Onze vrouwelijke kandidate tokkelt dapper verder. Kan ook moeilijk anders met ons aantrekkelijk loonpakket.
Niemand durft een kijkje te nemen in kamer 101. Terecht. Het lawaai is oorverdovend.
De eerste selectie is alvast gemaakt. Het oorspronkelijke bestand is uitgedund tot één enkel meisje dat naarstig op een klavier tokkelt.
We bieden onze kandidaten best wat inspiratiebronnen aan, naast de gewone schrijfbenodigdheden als koffie, rode pennen en Gitanes voor de doorwinterde auteurs.
Zo hebben we een meditatieruimte, inclusief bidmatje voor de religieuze zielen, een dakterras met grasperkje voor de zonnebaders, een sanitaire ruimte om het zweet van het voorhoofd te wassen en wat dromerige vakantiekiekjes van vorige werknemers.
Om over het gebrul in kamer 101 maar te zwijgen. Maar daarover later meer.
Een bemoeizieke vrouw kwam net mijn kantoor binnengewalst. Ik heb dringend een secretaresse nodig die als buffer kan dienen. En een telefoon die werkt, zodat ik de bewaking kan bellen. Zomaar komen binnenvallen met een lijst impertinente vragen.
Waar is de laatste letter van uw bedrijfsnaam naartoe? (printer stuk)
Waarvoor is de vloerbedekking kapot? (zomaar, omdat wij gaten in de vloer decoratief vinden)
Moet u hier tot vijf uur zitten? (dat heet werken mevrouw)
Wat een lef. Ze is ondertussen alweer vertrokken. Maar best ook.
Gelukkig houdt onze eerste kandidate het vol. We zijn dankbaar voor zoveel werkkracht. Dergelijke sollicitanten zijn altijd welkom.
Ik zie jullie zondag 30 augustus, vanaf 11u in mijn kantoor.
Vleminckstraat 18, 2000 Antwerpen
