” Watou Light, akkoord, maar niet voor wat betreft de poëzie(cursus)!”

“Journalist Geert Van der Speeten was in De Standaard iets te welwillend wanneer hij zijn stuk kopte: De zomer van Watou Light. Het Blauwhuys met curator Peter Verhelst stak met kop en schouders boven de rest uit. Vooral omdat de rest meestal, op enkele uitschieters na, helaas plastisch ondermaats was.
De echte poëzieliefhebber kwam er in deze nulversie tamelijk bekaaid vanaf. Gedichten op enkele witte ballonnen in een zwarte kelder, tja. Ik heb dat bij een poëzieproject in een lagere school wel eens origineler weten doen.
Oja, er was ook een heel boeiende, vakkundige documentaire over de Zuid-Afrikaanse dichteres Ingrid Jonker. Maar weggestopt in een onooglijk kamertje met drie, euh nee, twee stoelen, de derde was stuk. Alsof de organisatie er alles wou aan doen om toch maar hun sterkste poëtische troef niet uit te spelen?! Begrijpe wie kan.

Maar een Landgoed Karel van Yedeghem tot de nokken toe gevuld met gretige dichters. Dat geeft vonken! Zeker wanneer zo’n verzameling ‘woordenaars’(M/V) de vonken laat knetteren tijdens de heetste dagen van 2009, tja dan…. is er aan uitslaande brandjes natuurlijk geen gebrek.
Ik heb het dus wel over literaire woorduitbarstingen, he! Want, sorry folks, echte lijf aan lijf gevechten heeft dat niet opgeleverd. Wel kwam het tijdens feedbacksessies tot knappe woordduels, pientere inzichten, passionele letteringrepen, verhelderende analyses, intelligente variantes…
Allemaal voor het goede, wat zeg ik, het beste doel: elk gedicht nog sterker, nog heviger, nog gelaagder, nog origineler maken.

Maar eerst moest er dus wel geschreven worden. In het zwembad, bij de eendjes, in de schaduw van een kippenhok of een uitgebrande haard, op grasvelden in het witste licht, ’s nachts bij een glas wijn… overal kon je zuchtende, zwetende, kreunende, kermende dichters treffen, de pen in alerte aanslag op zoek naar Het Juiste Woord. Ja, dat woordenboek was ook voorhanden, zoals vele andere. Maar iedereen werd uitgedaagd eerder op zoek te gaan naar het nog betere woord, het eigen woord, het best mogelijke woord. En die zo te combineren dat er woordduetten, woordstelsels, literaire firmamentjes gaan glanzen zoals niemand het nog nooit heeft gezien.
Dan pas mocht er even met een tevreden vermoeid lachje achterover geleund worden. Maar niet voor lang, daar komt al een nieuwe schrijfopdracht aan. Etc. En al viel deze eerste post-Mandelinck-editie van Watou in plastisch opzicht als te licht uit, het belette geenszins de dichters om er knap werk te schrijven.
Waarvoor iedereen felicitaties verdient.”

Daniel Billiet
(docent creatief schrijven in Watou 2009)

Daniel Billiet in volle actie

De volgende keer: Het bewijs

Watou eindigde eergisteren, de cursus ‘Dichter bij kunst’ in Watou een tijdje geleden. An Van Dessel, hoe was het daar eigenlijk?

“Het ging al jaren zo.
De poëziezomer van Watou had zoveel fraais aan woord en beeld te bieden dat Creatief Schrijven niet anders kon dan in haar schaduw een poëziecursus neerplanten. Maar zoals wel meer gebeurt met ouders en kinderen keerden de rollen langzaam, maar onherroepelijk om. De schrijfcursus werd sterker, de deelnemers hongeriger, de docent en de potloden geslepener. Schrijfselen kropen uit de modder het grensland op en groeiden uit tot volwassen gedichten.

Anno 2009 staat de poëziecursus in Watou als een boom. Het dorpje legt er zich voorzichtig omheen. Haar pogingen tot beeldende kunst verdwijnen in de schaduw van de creaties die op het Landgoed van Karel van Yedeghem uit de pennen vloeien.

Het roer mag dan in handen zijn van een begenadigd schrijfdocent * die perfect het evenwicht weet te bewaren tussen gul aanmoedigen en bemesten en gretig dode takken wegsnoeien, uiteindelijk is het de drive van de groep die bepaalt welke schrijfwind waait. Wie zichzelf al meermaals een Watouse poëziecursus cadeau deed, kan vergelijken. Met de opwarming van de aarde stijgt ook de kwaliteit van de schrijfcursus naar ongeziene hoogte.

Ieder jaar zakken zelfs zielsgenoten uit het noordelijkste Nederland naar het grensland af. Mede ook voor de kookkunsten van Tine en Karlien die een niet te evenaren zorgzaamheid aan elke schrijfdag leggen, maar op de eerste plaats voor vorm en inhoud van de cursus.

Want wie goed wil schrijven kan naar Watou.
Maar wie beter wil schrijven moét naar Watou.
En wie het beste uit de eigen pen wil halen schrijft zich gisteren in voor de editie 2010. Na mij.

Een van de aanwezigen die gelijk had,

Ann Van Dessel

* Daniel Billiet, om geen namen te noemen”

in Watou

@Niklaus Ruëgg

Er worden meer verhalen verzameld dan er al zijn in Watou. Tot 20 augustus zetten veertien dichters het juiste woord op de juiste plaats. Auteur Daniel Billiet brengt ze dichter bij de kunst en tilt ze naar een hoger niveau. De teksten dan toch.

Op deze blog krijg je sfeerbeelden van het landgoed in Watou, je leest de eerste probeersels van de dichters op papier, je krijgt een glimp van de scherpe analyses op elkaars werk, en leest de pareltjes die daaruit voortkomen. Bijvoorbeeld. De schrijver die voor zijn of haar hilarische miskleun durft uit te komen, mag op een voetstukje staan. Elke grap wordt op applaus onthaald.

En tussendoor zal er natuurlijk flink gezweet worden, want het wordt heet de komende dagen. Zwoel zelfs